Omdat het kon en omdat we de slechte wegen van Laos wel gezien hadden besloten we te vliegen naar Hanoi. Het kostte een lieve duit van € 100,00 per persoon en maar 50 minuten vliegen in plaats van 22 uur op een hobbelige weg. Het vliegtuig was gloednieuw en we kregen ook nog te eten en te drinken.

Toen we door het wolkendek weer in de buurt van de aarde kwamen zagen we een geheel ander land. Rijstvelden tot aan de horizon en een totaal andere manier van bouwen.

Ons visum werd gecontroleerd door een streng kijkende douanier in een te groot uniform. (later bleek dat alle uniformen hier op de groei gemaakt zijn). Roos keek vriendelijk en Erwin zette keurig zijn hoed af en al gauw mochten we officieel het land betreden.

Buiten begon zich een typisch Aziatisch tafereel. Schreeuwende taxichauffeurs die bijna smeekten om een ritje. Wij wilden echter de goedkopere shuttlebus naar het centrum die al klaar stond. Jammer genoeg waren wij één van de eersten en de bus zou pas gaan rijden als deze vol zou zijn. Een uur later vertrokken we pas voor onze eerste ervaring in het verkeer in Hanoi. Het was op z'n zachtst gezegd een heel avontuur, zelfs voor een doorgewinterde reiziger als Erwin. Iedereen drukt contstant op de claxon en een doorgetrokken streep betekent hier een doorgetrokken streep, meer niet! Over de beenruimte kunnen we kort zijn: zelfs Roos had weinig ruimte!

Een uur later stonden we midden in het oude centrum waar ons een nieuwe uitdaging stond te wachten: oversteken in Hanoi! Er zijn bijna geen auto's, maar iedereen heeft een scooter, wat het geheel alleen maar onoverzichtelijker maakt. Jullie lezen dit, dus we hebben de overkant van de straat bereikt en na een dag hadden we de truc door. Gewoon rustig gaan lopen dan stopt er van zelf wel iemand (of ze rijden om je heen).

Na een douche gingen we onze eerste Vietnamese maaltijd nuttigen. Erwin bestelde loempia's, want we zijn tenslotte in Vietnam. Onze mond viel open toen we horen kregen dat ze geen loempia's meer hadden. Aangezien Erwin wel echt iets Vietnamees wilde eten kreeg hij het advies de noodles met bacon te proberen. 'U zult er geen spijt van krijgen!' De ober bleek gelijk te hebben en met een volle maag gingen we verder de stad in.

Tot vreugde van Roos en tot wanhoop van Erwin liepen we na een paar honderd meter tegen een markt aan. Aangezien Roos vanwege de kou toch echt een trui extra nodig had wurmden we ons tussen de honderden Vietnamezen en een paar toeristen en na een uur hadden we een trui gevonden.

Onze collega Anouk liet ons via Twitter weten waar we het beste de mierenhoop van het verkeer konden bekijken zonder overbodige risico's te lopen. Een koffiebar op de derde verdieping had een perfect uitzicht op een weg waar het verkeer van drie kanten af samenkomt. Het was een geweldig uizicht en de koffiebar werd de volgende dagen onze vaste stek voor een lekkere bak koffie.

De volgende dag begonnen we aan een stadswandeling in het oude centrum. Midden in de stad ligt een meer met daarop een kleine maar prachtige tempel. De Vietnamezen hebben in hun religie het één en ander gemengd. De boventoon is Boeddhisme, maar er is ook een mengsel van Chinese religies (Confucianisme en animistische religies) te vinden. De beelden lijken meer op Chinese goden dan op Boeddha, met lange snorren en spleetogen ;) Het was een koude dag, dus onze dikke truien en zelfs een sjaal kwamen goed van pas. Onze lunch bestond uit Pho, heerlijke Vietnamese noedelsoep met, in ons geval, kip en garnalen. We eindigden onze stadstoer met een zoektocht naar een goed reisbureau voor een trip naar Ha Long Bay.

Onze laatste dag in Hanoi begonnen we met een stevige wandeling naar de Literatuur tempel die gewijd is aan Confucius en stamde uit het jaar 1070. We waren redelijk vroeg op pad, wat prettig was omdat het aan het einde van ons bezoek erg druk werd met Chinese toeristen, die als mieren om ons heen krioelden. De lunch erna was voor Erwin vreselijk. Zijn noedels met varkensvlees en garnalen vielen erg tegen. Vooral de garnalen waren weerzinwekkend en Erwin had na één garnaal al het gevoel dat ze tegelijk met de bouw van de tegenoverliggende tempel waren gevangen.

Voor onze trip naar Ha Long Bay werden we vroeg in de ochtend opgehaald. Toen we de stad uitreden begon door de smog een flauw zonnetje te schijnen. Het was weer een minibus met krappe plaatsen en door een file deden we vijf uur over de rit naar Ha Long City. We werden ontvangen door de crew van de traditionele Junk (geen drugsverslaafde, maar zo heet de boot) met een glaasje sinaasappelsap. Hierna volgde een koninklijke lunch; de gerechten (met name verse zeevruchten) bleven maar komen. Ondertussen voeren we langs de prachtige Karstgebergten die midden in deze zee liggen. Ha Long Bay is een sprookjesachtig gebied dat bestaat uit meer dan 3000 kleine en grotere eilanden die als enorme rotsen uit de zee oprijzen. De eilanden zijn begroeid en zijn het leefgebied van vele soorten apen en vogels. Er wonen geen mensen op de eilanden, maar er zijn wel enkele drijvende vissersdorpen in het gebied.

Die middag bezochten we, met een door een tengere dame bestuurde roeiboot, een lagune die we bereikten via een natuurlijke tunnel. Het groen-blauwe water was prachtig en vooral de stilte in de lagune was adembenemend. Helaas vond een Romeen het in 1988 nodig om zijn naam op een rots te schilderen, maar dat was dan ook het enige minpuntje. Hierna bezochten we een eiland vanwaar we een mooi uitzicht hadden over de baai. Eerst moesten er 500 treden genomen worden, maar het was de moeite waard. Bovendien konden we hierna in zee zwemmen en een biertje drinken. Het diner was wat kwaliteit betreft een kopie van de lunch. In één woord: geweldig! 's Avonds deed Erwin nog een poging om te gaan vissen op inktvis, maar alleen één Australische jongen had geluk. Om half elf deden Roos, de Amerikaanse Rosie en Erwin het licht uit. Zelfs het personeel was al gaan slapen.

De tweede dag begon met een enorm ontbijt, waarna we een prachtige grot bezochten, die per kamer alleen maar groter werd. Vanaf de grot ging de groep uit elkaar omdat het grootste gedeelte maar voor twee dagen geboekt had. We bleven met z'n vijven over op een andere boot. De boot was een stuk minder luxe, maar onze gids, Linh regelde een goede fles wijn voor bij het diner ter compensatie (wij vergeven veel als we drank krijgen!). Terwijl het personeel de lunch voorbereidde gingen wij met een kayak een aantal lagunes bezoeken. We dachten dat we de vorige dag al een mooie lagune hadden gezien, maar dit was echt fantastisch. De enige geluiden die er waren werden gemaakt door onze peddels , vogels en de apen op de rotsen. De lunch konden we goed gebruiken na de lichamelijke inspanning en het verwerken van alle pracht. Na de lunch konden we zwemmen en zonnebaden wat mogelijk was doordat we echt enorme mazzel hadden met het weer. Linh vertelde dat een paar dagen daarvoor alle tours waren geannuleerd omdat het weer zo slecht was. We bezochten aan het einde van de middag nog een boerderij op het water waar oesters worden gekweekt, voor de parelindustrie. Het was een leerzaam bezoek over het kweken van parels. Na het diner hadden we een leuk gesprek met Linh over Vietnam en de Vietnamezen.

De laatste ochtend brachten we nog een bezoek aan een visserdorpje. Het dorpje op het water dat van vlonders en visnetten aan elkaar verbonden is wordt door een hele familie van vier generaties gerund, die dus allemaal bij elkaar wonen. Kinderen gaan alleen naar school om te leren schrijven, lezen en tellen; de belangrijkste zaken om een visserijbedrijf te runnen hier! Deze families vissen op jonge vissen, die ze vervolgens op hun eigen bedrijf in grote netten vet mesten, zodat ze een betere prijs voor de vis kunnen krijgen. Na nog één enorme laatste maaltijd stonden we weer aan land. We waren blij om weer ons eigen plan te kunnen trekken. Een excursie is leuk, maar samen de boel ontdekken is toch fijner!

Linh regelde voor ons dat we op het busstation afgezet zouden worden, zodat we niet helemaal mee terug hoefden naar Hanoi. Een kwartier na aankomst ging de bus naar onze volgende bestemming, Ninh Binh. Het instappen was een avontuur op zich. De chauffeur had blijkbaar haast dus echt stoppen deed hij niet, waardoor we een soort van op de bus moesten springen. Voor Erwin ging het redelijk met z'n lange lichaam, maar de opstap was voor de iets kleinere Roos bij stilstand al een opgave. Toen we eindelijk allebei in de bus stonden trok de chauffeur op om verder te gaan met zijn kamikaze praktijken. We werden alle kanten opgeschud terwijl we probeerden te gaan zitten en daarbij ook nog probeerden onze rugzakken af te doen. Deze rit was nog onaangenamer dan de rit van de luchthaven naar het centrum van Hanoi. De beenruimte was minimaal omdat in het gangpad en onder iedere stoel een doos van 30 bij 60 centimeter stond. Wij waren niet de enigen die problemen hadden bij het instappen. Eén man viel zelfs met veel kracht om toen de chauffeur optrok. Gelukkig voor de man stond Roos haar rugtas klaar om het ventje op te vangen. Als dat niet zo was geweest dan was hij waarschijnlijk met zijn hoofd op de rand van het trapje gevallen. Iedereen rijdt hier zo belachelijk hard en slecht. We begrijpen gewoon niet dat in landen als deze, de mensen niets snel lijken te kunnen doen, maar wel heel snel willen rijden. Misschien is het ter compensatie of ze zijn gewoon levensmoe!

In ieder geval zijn we veilig aangekomen in Ninh Binh, een arbeiderstad dat niet veel te bieden heeft, maar midden in een prachtige omgeving ligt. In het volgende verhaal zullen jullie lezen hoe het ons hier is vergaan.

Wij wensen jullie alvast prettige kerstdagen toe!

Dikke knuffel van Rosanne en Erwin