We verlieten Vang Vieng een dag eerder dan we oorspronkelijk gepland hadden, maar het Neanderthaler-gehalte van de gemiddelde toerist was te groot voor ons. We wisten dat het een plek was om te feesten, maar dit was een soort Chersonissos, waardoor we op het idee kwamen voor een oud televisie format in een nieuw jasje: Oh oh Vang Vieng!

Op onze laatste dag hebben we nog even een scooter gehuurd, omdat dat in Luang Prabang zou goed was bevallen. De weg was echter..... weg! Alleen maar hobbelige zandweggetjes met kuilen. Toen we een modderig gedeelte tegenkwamen gleden we weg. Roos kon op tijd van de scooter afspringen en hield het ding van achteren vast. Erwin zat nog in het zadel, maar stond wel tot boven z'n enkels in de modder en gleed steeds verder weg. Gelukkig kwam er een aardige dame ons helpen en met z'n drieën kregen we de scooter uit de glibberigheid. De rest van de weg was na dit avontuur ineens een makkie, hoewel het voor Roos niet aangenaam was achterop, omdat de vering het allang had begeven.

De busreis naar de hoofdstad Vientiane was iets comfortabeler voor wat betreft beenruimte, maar daar was ook alles meegezegd. 80% van de wegen van Laos zijn onverhard dus we reden zo'n beetje drie uur lang over een stoffige zandweg. Ondanks dat de ramen dicht zaten zat het stof tot in onze voorhoofdsholtes.

Vientiane was een welkome oase van rust na Vang Vieng. Het is de hoofdstad, maar telt slechts 300.000 inwoners. De straten lijken wat op Franse straatjes met gezellige terrasjes waar je lekkere broodjes kunt krijgen en echte Franse croissantjes. Het kolonialisme was zo gek nog niet, achteraf gezien! ;-)

We hebben weinig gedaan in Vientiane. We waren allebei niet erg lekker. Roos had enorme last van buikkrampen en leek reismoe en Erwin was ook verre van fit en had wat last van heimwee. Op een ochtend zaten we te praten over onze gemoedstoestand, waardoor we op het idee kwamen om de bijsluiter van de Malarone tabletten eens te lezen. Roos had zo'n beetje alle bijwerkingen, dus voor de liefhebber....lees de bijsluiter van Malarone eens (vast wel te vinden op internet!). Ook voor Erwin ging er een lichtje branden en dus stopten we acuut met de pillen. Malaria schijnt voor te komen in Laos, maar we hebben nauwelijks muggen gezien en zijn beiden geen enkele keer geprikt, dus we denken wel dat we een veilige keuze hebben gemaakt.

Of het komt doordat we zo dichtbij Thailand waren of dat het komt doordat er veel expats in Vientiane wonen weten we niet, maar de hoeveelheid prostituees en lady-boys nam schrikbarend toe in vergelijking met de rest van Laos. We dronken iedere avond een paar biertjes op een dakterras waar de populairste bar was gevestigd. Het was een goede mix van toeristen, expats, lokalen en hoeren. Veilig met z'n tweetjes keken we iedere avond naar het schouwspel dat zich tussen de mannen en de vrouwen afspeelde. Veilig weliswaar tot de laatste avond, toen Erwin van het toilet afkwam en werd aangerand door een dame van lichte zeden. Ze greep hem bij zijn kruis, maar had daar meteen al spijt van toen Erwin haar een tik op haar vingers gaf. De dame in kwestie kreeg even later nog een blik van Roos waarin te lezen was dat er maar één in de buurt van de edele delen van Erwin mocht komen!

Laos sloten we hiermee af. We hadden genoeg gezien. Het is een prachtig land, maar ook een vreemd land. Het komt niet heel hoog in onze lijst van meest favoriete landen. Overigens is het geen reden voor ons om te zeggen dat je er niet heen hoeft. Het is er prachtig, maar er zijn een aantal dingen die ons minder goed bevielen, en dan met name de mensen. We zeiden in het vorige stuk al dat ze een stuk stugger zijn dan de Thai, maar ook als het om geld gaat zijn ze een stuk gehaaider. De prijzen zijn soms echt belachelijk voor een derde wereldland. We hadden continue het idee dat we belazerd werden met vervoer. Korte ritjes met een minibus kostten al gauw twee keer zoveel als in Thailand.

Dus... men zegt altijd: 'Ga nu naar Laos voordat iedereen het ontdekt heeft.'' Ons advies is om inderdaad nu te gaan, maar vooral omdat we denken dat het over tien jaar niet meer te betalen is!

Tot ons volgende stuk, dan vertellen we over het begin van onze reis door Vietnam!

Dikke kus, Rosanne en Erwin