Hier zitten we dan, in het prachtige bergachtige landschap van Vang Vieng. Een klein dorpje ergens midden in Laos aan de Nam Song rivier. Het meest hedonistische oord waar wij allebei ooit zijn geweest. Hier wordt er de hele dag gefeest, gedanst, en vooral: gezopen!

Maar eerst nog even terug naar het moment dat we na twee dagen op de boot over de Mekong eindelijk aankwamen in Luang Prabang, dat was op vrijdag 2 december. We zijn op zoek gegaan naar een hostel dat we in de Lonely Planet hadden zien staan, maar deze konden we niet vinden! Er bleken meerdere havens te zijn in Luang Prabang en wij waren ergens anders dan we dachten aangemeerd. We (nou ja Roos dan) vielen meteen met onze neus in de boter, want op de hoofdstraat was er een avondmarkt aan de gang. Zoals wel vaker gebleken helpen reizigers elkaar altijd, dus we liepen een backpacker tegen het lijf die al een guesthouse had gevonden en hij was er over te spreken. Wij daar dus ook naar toe. Het was de kleinste kamer ooit, maar wel de schoonste en hij was niet duur, dus we hadden onze plek voor de nacht gevonden. Na een loopje over de markt en wat te eten gingen we lekker slapen.

De volgende ochtend werden we om 4.00 uur alweer wakker gemaakt door de monniken die over straat liepen en op trommels sloegen. Een uur later begonnen de hanen te kraaien, en begon de buurman al een vuurtje te stoken (waar ze gék op zijn hier in Laos, vuurtjes geschikt voor allerlei doeleinden, geen idee welke) waardoor de kamer heerlijk begon te ruiken. En een uur daarna begonnen de klusgeluiden, wat bleek, naast ons guesthouse waren ze een huis aan het bouwen.... Toen hebben we besloten dat dit toch niet onze ideale plek was! We zijn gaan inpakken en hebben uitgecheckt. Na een ontbijtje vonden we na een rondje lopen (en vooraf een inspectieronde zonder rugzakken door Erwin) een nieuw guesthouse, pal aan de hoofdstraat, dus dichtbij alle aktie. Maar wel rustig gelegen, joepie! Die dag hebben we niet heel veel meer gedaan, we moesten bijkomen van de 3 volle dagen reizen die we achter de rug hadden. En toen had Erwin het geniale idee om ons lekker te laten masseren! Bij ons om de hoek zat een massage-gebeuren en voor een paar euro kon je een traditionele Laotiaanse massage laten doen. Erwin ging daarvoor, en Roos voor een aromatherapie-massage met olie. Nou, het was allebei behoorlijk heftig! Na een uur bijna uit elkaar getrokken te zijn voelden we ons herboren (ja, Erwin echt, maar Roos is erachter gekomen dat ze toch niet zo van de tough-love is ;))

's Avonds ontdekten we een superchille plek, een bar-restaurant genaamd Utopia (en dat was het!). Een heel mooi en groots opgezette bar met allemaal ligkussens en pal aan de rivier, dus een super uitzicht! Helaas heeft Laos een nationale avondklok, wat betekent dat om 23.30 uur alle bars dicht moeten. Waarschijnlijk een gevolg van het communisme, want vandaag de dag is Laos nog steeds communistisch. Je ziet hier ook aan elke winkel of bar de Laotiaanse vlag én de welbekende rode communistische vlag hangen. Die avondklok zorgt er wel voor dat je eerder op de avond gewoon al begint met je biertje (of 's middags al, maar ja, daar is het vakantie voor).

Over communisme gesproken, we merken hier een algemeen beeld van veel minder vriendelijke mensen dan in Thailand. De Thai zijn oprecht vriendelijk over het algemeen, maar de Laotianen behoorlijk terughoudend. Ze kijken liever de kat uit de boom. Onze theorie is dat de Thai zo zijn omdat ze nooit zijn onderdrukt door een andere bevolkingsgroep. De Laotianen hebben last gehad van de Thai, de Cambodjanen, de Chinezen, Vietnamezen, Britten, Fransen en uiteindelijk de communisten. Naast het feit dat ze minder vriendelijk zijn is het reizen hier iets lastiger dan in Thailand. Pinnen lukt tot nu toe alleen met de creditcard en de communicatie is dus ook lastiger. Het is een prachtig land, maar vergt net wat meer inspanning dan Thailand.

De volgende dag hebben we een fiets gehuurd en zijn we het kleine stadje gaan verkennen. De Fransen hebben hier een grote invloed gehad en dat zie je aan de koloniale bouwstijl van de huizen, en ook aan de vele baguettes en croissants die je kan bestellen! We hebben twee tempels bezocht, die aanzienlijk slechter onderhouden waren dan de tempels die we in Thailand hebben gezien, waar het allemaal pracht en praal is. Dan merk je echt dat je in een veel armer land bent. Na het fietsen zijn we lekker weer naar Utopia gegaan, waar we een yoga-les hebben gevolgd met uitzicht op de rivier, heerlijk!

Maandag hebben we een scooter gehuurd om naar een waterval in de buurt te rijden. Het was 32 km verderop en moest fantastisch zijn. Alleen al de rit er naar toe was super! We reden door de bergen en het landschap was prachtig. Er was ook bijna geen verkeer op de weg en de wegen waren best goed. Eenmaal bij het natuurpark aangekomen zijn we eerst gaan kijken bij een beren-opvang. Dit is van een stichting die honingberen heeft gered van stropers, van mensen die ze als huisdier hielden of uit de farmaceutische industrie in China (die de beren misbruiken voor hun gal). Het was erg mooi om te zien dat deze mooie beren nu een fijn onderkomen hadden in het park. Daarna naar de waterval gelopen, wat echt een sprookje was! Hij bestond uit vele etages, het water was turqoise, en zwemmen was op sommige plekken toegestaan! Het water was koud, maar zwemmen bij een waterval wil je natuurlijk niet missen, dus even doorbijten! Na een aantal baantjes en nog een late lunch zijn we weer teruggereden naar Luang Prabang.

We besloten nog één dag te blijven om te chillen en wat schrijf- en fotowerk te verrichten op de laptop. En er is natuurlijk geen betere plek om dat te doen dan bij Utopia! We hebben een busticket geboekt voor de volgende dag om naar Vang Vieng te reizen, 220 km zuidwaarts.

De volgende dag vertrokken we redelijk vroeg (rond 8 uur) met een minibus, volgepropt met nog meer backpackers richting Vang Vieng. De rit was vreselijk, de weg heel slecht en we reden door de bergen (echt hoog, voor Roos dan, want voor Erwin begint hoog pas bij 3000 meter en hoger), waardoor het één en al bochten was. Maar wat was het uitzicht mooi! Na 5 uur rijden waren we dan eindelijk, compleet door elkaar geschud, in Vang Vieng. Toen vonden we dat we wel een biertje verdiend hadden! We zaten nog maar net in een bar en toen maakten we al kennis met het hedonistische karakter van dit dorp. Behalve het gewone menu had de bar ook een 'happy-menu', waarop behalve wiet ook paddo's stonden en zelfs opium-joints! Ja, natuurlijk allemaal rete-illegaal, maar de lokale politie knijpt een oogje toe gezien de goede inkomsten die het met zich meebrengt. Wij hebben lachend geweigerd, we zijn per slot van rekening Nederlanders, waar je dit soort spul bijna op elke hoek van de straat kunt kopen ;) Een lekker biertje vonden wij meer dan voldoende.

Donderdag hebben we de grootste attractie van Vang Vieng uitgeprobeerd, namelijk tuben! Rond een uur of twaalf zijn we naar een tube-verhuurbedrijf gelopen en daar stond al een rij met jongeren die helemaal klaar voor de aktie waren. Een tube is een binnenband van een traktor en daar kan je lekker op drijven in de rivier. Maar het voornaamste doel van tuben, is dat je van bar naar bar kunt drijven en kunt gaan ZUIPEN! We hebben nog nooit zoveel bezopen mensen bij elkaar gezien! Nou ja, misschien alleen bij Carnaval dan ;) We werden met een tuk-tuk bij het beginpunt afgezet met je tube en het grote feest kon beginnen! Het mooie is dat de meeste mensen meteen bij de eerste of tweede bar blijven hangen om vervolgens helemaal niet meer te gaan tuben en vergeten dat de tube wél om 18 uur terug moet, anders ben je je borg kwijt. Maar who cares, lijkt iedereen hier te denken! We kwamen een stel tegen dat we al eerder in Huay Xai (het grensplaatsje tussen Thailand en Laos) hadden ontmoet, en we trokken gezellig met hen op de hele dag. Enorm gelachen! Helaas zijn hier geen foute party-foto's van, we hadden geen camera meegenomen omdat alles natuurlijk nat wordt en bij zo'n waterdichte tas krijg je ook geen garantie. Toen we dachten dat het al vrij laat op de middag was (geen horloges of klokken hier in Laos) zijn we maar weer op onze tube gesprongen om de rivier af te 'varen'. Het was een prachtige tocht langs de bergen. Hoe groot is dan het contrast tussen al dat natuurschoon en keiharde housemuziek uit de speakers en zuipende mensen?! We denken dat je er geweest moet zijn om het te waarderen ;) Helaas werd het toch wel snel donker en Roos vond het allemaal niet meer zo prettig, het water was ondiep omdat het nu winter is hier en we besloten om uit het water te gaan, zoals ook vele andere tubers. Gelukkig stond er na een klein stukje lopen een tuk-tuk klaar die ons naar het centrum kon brengen. We waren te laat en kregen slechts een gedeelte van onze borg terug, maar wat een mooie dag was dit geweest!

We blijven morgen en overmorgen nog hier. Dan gaan we een scooter huren om de grotten te bekijken, die hier in de buurt liggen en erg mooi schijnen te zijn. Ook willen we nog een dagje gaan kayakken om zo meer van die prachtige omgeving hier te bekijken!

Dat lezen jullie de volgende keer!

Dikke kussen van Erwin en Rosanne