Op het moment van schrijven zijn we in Laos, op een boot die ons over de Mekong rivier naar Luang Prabang brengt. Deze vaart duurt twee dagen en we zullen één nacht overnachten in een gat dat Pak Beng heet. De boot is volgepropt met toeristen en een enkele Laotiaanse familie. We zijn nu een uur onderweg en het bier is al op. Niet omdat er zoveel gezopen wordt, maar omdat er natuurlijk niet genoeg aan boord is. Waarom zou je ook commercieel denken in een communistische maatschappij!

Maar goed, eerst nog even terug naar Thailand waar we onze eerste twee weken hebben doorgebracht.

Vanuit Ayuthaya hebben we een nachtbus naar Chiang Mai genomen. We werden opgehaald door een tuk-tuk die ons naar de snelweg bracht waar de bus vanuit Bangkok zou stoppen om ons op te pikken. De tuk-tuk chauffeur had telefonisch contact met de buschauffeur, zodat we op de hoogte waren hoe lang het nog ging duren. De bus zou rond half negen in de buurt zijn, maar het werd door een ongeluk op de snelweg drie kwartier later. De tuk-tuk chauffeur was een gezellige prater die vertelde over de problemen die Ayuthaya en hij zelf hadden gehad tijdens de overstromingen. Voor hem concreet betekende het dat hij een maand geen inkomen had en daardoor nauwelijks te eten. De man was 62 jaar en nog heel vitaal. Hij was ooit voor de liefde verhuisd naar Ayuthaya. Bangkok miste hij nog vaak, zei hij!

De bus zat vol gepakt met backpackers die een beetje raar opkeken dat er nog twee mensen bijkwamen zo midden op de snelweg. We kregen een dekentje, die we hard nodig hadden want de airco stond op standje koelkast. De weg was hobbelig en de chauffeurs reden als gekken, dus van slapen kwam in eerste instantie niet veel. Gelukkig won de slaap het uiteindelijk van de omstandigheden en allebei maakten we een redelijke nacht.

Gelukkig voor ons kwam de bus een uur vroeger aan in Chiang Mai dan ons verteld was. We waren nog maar net wakker dus het was een verrassing. Uiteindelijk heeft de bus er 10 uur over gedaan. Onderweg naar ons guesthouse kwamen we in de vroegte alweer de monniken tegen die blootvoets hun dagelijkse rondje deden met ijzeren potten waar mensen dan eten in kunnen doen. In ruil daarvoor krijgen ze dan een gebed van de monnik en bidden ze even samen. Het is heel bijzonder om dit schouwspel te zien.

Ons guesthouse was ons aangeraden door een Belgisch koppel die we in Ayuthaya hadden ontmoet. In alle vroegte kwamen we aan en mochten alvast gebruik maken van een kamer om te douchen en nog wat te slapen. Zodra iemand zou uitchecken zouden wij mogen verhuizen. Een paar uur later verhuisden we naar de grootste en tevens goedkoopste kamer die we tot nog toe in Thailand hadden gehad. € 10,- voor een balzaal met een matras van 1.80 bij 2 meter. De eerste dag hebben we gedurende dag vooral geslapen, gehangen, gegeten en gedronken. Tegen de avond zijn we de stad in gegaan om naar de zondagmarkt te gaan. Shoppen kun je goed in Thailand, ook al hebben ze bijna overal ongeveer het zelfde. Op straat was van alles aan de hand. Er werd muziek gemaakt door het Thaise leger, om daarmee geld in te zamelen voor de overstromingsslachtoffers. Het was behoorlijk vals en de R uitspreken blijft lastig voor Aziaten: 'Yestelday, all my tloubles seem so fal away!'

Het was zo druk dat we er al gauw helemaal klaar mee waren. We liepen de kudde uit en kwamen op een pleintje waar we tegen een optreden van jonge Thaise danseresjes in klederdracht aanliepen. De één was nog schattiger dan de anderen en zo fotogeniek, wat voor Roos een mooie gelegenheid was om met de camera aan de slag te gaan. We aten die avond bij een goede Italiaan. Prijzig voor Thaise begrippen, maar nog altijd een fractie wat het thuis gekost zou hebben. We waren nog steeds moe dus na het eten zijn we meteen weer gaan slapen. Zo'n nachtbus hakt erin!

De volgende dag hebben we de ochtend gebruikt voor het bezoeken van tempels. Geen ruïnes deze keer, maar nog bedrijvige tempels waar je met de monniken een praatje kon maken. Zo'n 80% van de jongens is een periode monnik in zijn leven, althans dat vertelde een man aan Erwin. Het boeddhisme is hier zo verweven met het dagelijkse leven, en monniken hebben ook echt een soort heldenstatus hier. In bussen, boten en bijvoorbeeld op stations hebben ze ook altijd hun eigen plek waar ze mogen zitten, net zoals dat wij invalide-plekken hebben (alleen dat hebben ze hier dan weer niet, als je gehandicapt bent heb je pech gehad..). De tempels zijn prachtig, veel pracht en praal en overal de foto van de Thaise koning, die ooit ook monnik is geweest. Eén tempel zullen we zeker onthouden, omdat er een levensechte monnik in de lotushouding in een glazen kist zat. Het leek net of de monnik zo op kon staan. We waren blij dat hij het niet deed, wat weer een hartaanval heeft voorkomen.

Het was erg warm, dus na een tempel of vijf namen we een ijskoffie en hebben daarna een ijskoude duik in het zwembad van het guesthouse genomen. Na de lunch zijn we met een taxi de bergen in gegaan om de tempel Wat Suthep te bezoeken. Het schijnt één van de belangrijkste tempels van Thailand te zijn. De rit er naar toe was spectaculair, zowel qua uitzicht op de stad en het prachtige bosrijke gebied. Spectaculair was het ook omdat men het hier niet echt nauw neemt met verkeersregels. Bovenop de berg was het een stuk kouder dan in de stad, wat weer prettig was omdat we 300 treden moesten klimmen om de tempel te bereiken. De tempel werd heel druk bezocht dus mooie foto's maken viel niet mee. Het uitzicht over de stad was echter fantastisch!

's Avonds hebben we het uitgaansleven een beetje verkend. We vonden een leuk restaurant waar we ons waagden aan de Thaise curry's. Na het eten twijfelden we of we nog naar een Thai Boxing wedstrijd zouden gaan, maar we hadden vooral zin in bier, dus we hebben de boksers gelaten voor wat ze zijn. Op zoek naar een leuke bar liepen we een straat in met alleenstaande oudere westerse mannen en heel veel jonge Thaise meisjes. Deze taferelen zijn wat ons betreft echt een smet op Thailand. We zijn echt gek op het land geworden, het eten is goed, de mensen ongelooflijk oprecht en aardig, maar je wordt echt overal geconfronteerd met oude vieze mannen en jonge Thaise meisjes. We gaven de zoektocht naar een leuke bar bijna op toen we ergens goede housemuziek vandaan hoorden komen. Toen we binnen keken was het een soort dump, dat niet echt uitnodigde, maar Erwin hoorde gezellig gepraat van boven komen. Twee trappen later vonden we een dakterras vol met backpackers die op matjes en kussentjes zaten te chillen. Er stond een DJ vreselijk goed te draaien, dus Roos en Erwin waren al voor de eerste slok bier heel blij. Schoenen moesten beneden blijven staan, wat de hippiesfeer compleet maakte. Toen een volgende DJ Drum 'n Bass ging draaien was het feest helemaal af voor ons. Aziaten gaan vroeg naar bed en staan vroeg op dus was om twaalf uur het feestje afgelopen. We mochten nog wel even blijven afpilsen, maar zonder muziek was dat toch minder leuk.

Onze laatste dag in Chiang Mai hebben we besteed met niets doen. We begonnen de dag op het dakterras van het hotel, maar het werd al gauw te heet in de zon. Bovendien had die koperen ploert ons lui gemaakt, dus een pré-siësta was het gevolg. Eenmaal uitgeslapen zijn we gaan lunchen en daarna in een bar gaan bier drinken en mensen kijken; het is zo fijn om mensen te kijken en ze vervolgens helemaal af te zeiken! Ieder z'n hobby, zeg maar!

Des Avonds stond er opnieuw een bezoek aan een markt op het programma, en wel de Night Bazar, een grote toeristische trekpleister in Chiang Mai. Wederom veel dezelfde spullen, maar Roos vond ook een aardige dame die haar kleding zelf maakte en verkocht. Het was een prachtige grijze vrouw van achter in de veertig, die Erwin liet beloven goed voor Roos te zorgen, maar dat is natuurlijk een nutteloze opmerking als je Erwin kent :-)

Erwin kreeg honger van al dat shoppen, maar gelukkig is eten nooit ver weg in Thailand. Op de markt stonden een stuk of tien keukentjes naast elkaar waar van alles te krijgen was. Het eigenaardige was dat je bonnen moest kopen, die je ook weer kon inleveren als je over had. Wij begrepen er niet veel van, want juist consumptiebonnen die je aan de straatstenen niet kwijt kan als je ze niet besteedt levert geld op, zo dachten wij!

Onze intentie voor deze reis is dat we niet al te actief willen zijn, dus een trekking hebben we aan ons voorbij laten gaan. Waarschijnlijk mede daardoor vonden we Chiang Mai een beetje tegenvallen na alle verhalen die we er over hadden gehoord. Het verkeer was bizar druk voor een stad ter grote van Leiden en al die Thaise meiden in de bars was ook iets wat we niet verwacht hadden.

Eergisterochtend zijn we vroeg vertrokken om zo dicht mogelijk bij de grens met Laos te komen of liever nog Laos te bereiken. Op het busstation dachten we even een bus rechtstreeks naar Chiang Khong (het grensstadje) te nemen, maar helaas konden we geen kaartje in de bus kopen. De rij was ongelooflijk lang waardoor we een half uur moesten wachten op een kaartje. De rechtstreekse bus was toen al lang vertrokken.

Gelukkig gingen er naar Chiang Rai meer bussen, dus niet veel later zaten we alsnog in de bus richting het noorden. Het was een mooie rit door de bergen. Veel groen, mooie tempels en dorpjes gezien onderweg, d.w.z Erwin want Roos kon haar ogen niet open houden door het geluid van de motor en het gehobbel dat haar telkens in slaap wiegde. In Chiang Rai moesten we een taxi nemen naar busstation 2 omdat op busstation 1 geen bussen naar Chiang Khong gingen. (overigens zijn de namen 1 en 2 niet verzonnen, zo heten ze echt!) Toen we uit de taxi stapten werden we aangesproken door een buschauffeur die vroeg waar we heen gingen. Toen we Chiang Khong zeiden pakte hij meteen één van onze tassen en droeg deze naar de juiste bus. Hij bleek naast tassendrager ook buschauffeur te zijn. De bus was in de kleuren van Leiden gespoten, dus Erwin gaf de bus de naam: Leidsche Sleutelbus! De bus was een oud brik en de bankjes smal en hard. We zaten op de achterbank heen en weer te schudden met de wind in ons gezicht. Dit laatste omdat de deuren niet meer dicht konden. De twee uur naar de grens waren nog mooier dan de eerste vier uur naar Chiang Rai. Steeds verder van de toeristengebieden werden de huisjes poverder, maar het landschap des te schoner. Roos viel weer in slaap van de motor, de hobbelige weg en de wind in haar gezicht.

Chiang Khong zag er uit zoals een grensplaats vrijwel altijd is: 'een Shithole!' We lieten ons door een tuk-tuk afzetten bij de grenscontrole aan de haven. We hadden al acht uur niet echt iets substantieels gegeten, dus tegenover het grenskantoor aten we onze laatste Thaise maaltijd voor de komende tijd. Twee maaltijden, een grote bier en een Sprite kostte ons twee euro, dus met een gelukkig gevoel verlieten we Thailand. De stempel werd met een vriendelijk gezicht gegeven en Roos kreeg zelfs nog een snoepje van de ambtenaar.

De grens steek je over met een longtailboot en duurt nog geen vijf minuten. De Mekong rivier is de natuurlijke grens tussen Thailand en Laos. Voor 36 dollar per persoon mochten we ons visum ontvangen waarna we het dorpje Huay Xai inwandelden. Het eerste hotel dat we tegenkwamen hebben we genomen. Kritisch wilden we niet zijn voor één nachtje. Helaas was de broodnodige douche ijskoud. We merkten meteen dat we in een ander land waren. De wc spoelden we door met een emmertje water en zoals gezegd de beloofde hot shower was ijzig koud. Na wat problemen met pinnen, waardoor we de credit card moesten gebruiken waren we ineens in het bezit van 2 miljoen Kip, waarvan we er meteen 500.000 van uitgaven aan de boottrip waar we nu op zitten.

Was het pittige eten in Thailand best aangepast aan onze westerse beperkingen voor het eten van scherp voedsel, in Laos zijn ze nog niet zo ver. Roos stond na één hap van haar noodles in vuur en vlam. Erwin bestelde zonder dat hij wist wat het was iets typisch Laotiaans. Het enige dat er bij stond was dat het met rundvlees was. Toen hij de eerste hap nam werd hij verrast met een enorm bord gehakt vol met koriander....en als hij ergens een hekel aan heeft.......

We ontmoetten een Australisch koppel op straat met wie we wat gingen drinken. Het plaatsje Huay Xai was al vroeg uitgestorven, maar aan de straat was een slimmerd een bar begonnen, waar we genoten van onze eerste Lao Beer en waar Roos tevens genoot van de Beegees.

Gistermorgen vroeg wakker geworden van het gezang van de monniken door de straten en daarbij slaan ze op ijzeren trommels, en doen ze hun ''offer-rondje''. Daarna ontbeten, proviand ingeslagen en naar de boot gegaan waar we twee dagen mee hebben gereisd. Om 11.00 vertrok het vehicle. Het was een grote longtailboot vol met oude autostoelen (recyclen kunnen ze hier in Laos) en irritante groep onder leiding van een nog irritantere Zweed. Het was een regenachtige dag maar gelukkig zaten we droog. De temperatuur is ook een stuk koeler hier in het noorden van Laos en Roos had twee jassen aan omdat ze de wind zo koud vond....

De Mekong rivier is een wilde rivier, erg breed en met veel stroomversnellingen en draaikolken. Wat een oerkrachten! En als je dan bedenkt dat deze machtige rivier in Tibet ontspringt, heel Zuid-Oost Azië doorgaat en een belangrijke bron van leven is voor de bevolking, maakt dat het nog meer bijzonder en grootser. Het landschap is prachtig groen en heuvelachtig. Af en toe komen we dorpjes met rieten hutjes tegen, waar de kindjes naar de rivier toerennen om naar de boot te zwaaien. Je ziet mensen vissen met netten, een enkele buffel die staat te grazen, het is alsof de tijd hier stil gestaan heeft. Echt prachtig!

Gisteravond hebben we overnacht in het dorpje Pak Beng. De avond begon met consternatie en eindigde daar ook mee. Het eerste hostel waar we gingen kijken vergaten we even dat je hier je schoenen moet uittrekken voor je een huis betreedt. Pas na vijf minuten had de eigenaar het door en trok Roos hard aan haar rugzak naar achteren de kamer uit, waardoor ze bijna uit balans raakte. Toen we van schrik vroegen wat er aan de hand was , was het huis helemaal te klein. Als jullie ons goed kennen begrijpen jullie dat deze man geen zaken deed met Roos en Erwin. Aan de overkant gingen we meteen akkoord met de aangeboden kamer, omdat ze daar wel aardig waren. (En wij onze schoenen eerst uittrokken natuurlijk!) De douche wilde weer niet warm worden, dus we lieten een ventje het hostel er naar kijken; het was meteen duidelijk wat we moesten doen.....totdat we het ook echt moesten doen. Het was een geiser met Chinese tekens, dus ja, je probeert wat. Erwin deed precies wat de jongen had voor gedaan, waarna er een kleine explosie plaatsvond. We schrokken ons de tering, maar de geiser stond wel aan en we konden lekker warm douchen (in de gaslucht). Na het eten zijn we nog even Pak Beng ingelopen. Het was wederom een shithole en drugs werd er meteen aangeboden. Verder was er weinig te doen, behalve dan dat een vrouw haar dronken (en naakte) man de straat op gooide, hem natspoot met de tuinslang en vervolgens zijn kleren er achteraan gooide. Uiteraard werd hij in niet mis te verstane Laotiaanse woorden voor rotte vis uitgemaakt. Het was tijd om naar bed te gaan.

Vanmorgen vertrok de boot weer om 9.30 uur. We kwamen na wederom een prachtige dag, zonder regen dit keer, om 17.00 uur aan in Luang Prabang, de tweede stad van Laos. Nu we hier zijn zal er weer uitgerust moeten gaan worden na drie volle dagen reizen.

Hoe het verder gaat......tot de volgende keer!

Dikke kus Rosanne en Erwin