Vanuit het drukke, vieze, hete, chaotische, maar oh zo geweldige Bangkok groeten wij jullie. We zijn gisteren hier aangekomen na een relaxte rit in een minibus met airco.

Maar goed voordat we over Bangkok verder gaan nemen we jullie nog even mee terug naar Koh Samet. Voor het tweede doktersbezoek van Roos hebben we eerst een bezoek gebracht aan een tempel. Het ging ons eigenlijk om de enorme Boeddha die boven de boven uitrees, maar we werden al gauw naar binnen gesleurd door een enthousiaste monnik. Als een bezetene begon hij wierook een kaarsjes in onze handen te drukken, rukte Roos haar camera uit haar handen en begon als een volleerd fotograaf aan een fotoshoot. Nadat we onze wierook een kaarsjes hadden geplaatst ging hij voor ons zitten, knipte twee katoenen touwtjes af en bond die al biddend deze om onze polsen te binden. 'Now you're married!, zei hij. We kregen ook nog wat geluksamuletjes en een enveloppe waar we een donatie in konden doen. Onze donatie was te weinig voor geluk dus we kregen een richtprijs. Tja zo'n monnik zal toch wel weten wat geluk kost!

De dokter was tevreden over het herstel van Roos, dus we konden snel weer gaan genieten van het strand dat inmiddels overgenomen was door een hele nieuwe lading toeristen, homo's vooral. Het leek de fucking Reguliersdwarsstraat wel! Het was wel erg leuk om de heren bezig te zien met de vleeskeuring. Roos had er het meeste plezier in omdat een groot deel van de jongens perfecte torso's hadden gecreëerd in de sportschool. Erwin heeft vooral erg gelachen om de strakke roze broekjes en we hebben zelfs een gast gespot die een doorzichtig witte Speedo aan had.

Op onze laatste dag was Roos al om half zes wakker. (ja, echt!) Erwin werd een kwartiertje later wakker van Roos. We besloten naar het strand te gaan om de zon op te zien komen. Het was heerlijk rustig, een verdwaalde dronken man, een andere vroege vogel, de mensen van het hotel en wij met de camera in de aanslag. Het was een prachtig schouwspel en we waren al helemaal wakker toen de zon er eenmaal was, dus we schoten gauw onze zwemkleding aan gingen op het strand ontbijten. Onze Russische buren nestelden zich vlakbij ons en bestelden naast ontbijt ook nog even twee halve liters Heineken.

Het grote voordeel van zo vroeg opstaan is dat we al een halve stranddag hadden gehad toen we voor de laatste keer bij de dokter langsgingen. We werden als oude bekenden ontvangen in de kliniek, wat natuurlijk heel normaal is in Thailand en zeker als je in de afgelopen dagen meer dan 400 eurootjes binnengebracht hebt.

We hadden de dagen op Koh Samet een nieuwe vriend. Een hond die regelmatig met ons meeliep en vervolgens de hele nacht op onze veranda bleef liggen. Overdag liep hij mee naar het strand en nestelde zich onder de stoel of bank waar wij gingen zitten. Met pijn in ons hart, vooral Erwin natuurlijk, namen we afscheid van onze hond.

Zoals gezegd, de rit naar Bangkok ging vrij vlot en zelfs Bangkok in komen ging best snel, geen file. In totaal zijn we 5 uur onderweg geweest. De rit ernaar toe was wat hobbelig af en toe, zodat Erwin, Roos een enkele keer volledig de lucht in zag gaan om vervolgens in een vrije val weer terug in haar stoel te komen. Het busje met dertien zitplaatsen had drie personeelsleden, een chauffeur, een logistiek manager en een kaartverkoper. Werkverschaffing is hier het toverwoord!

In Bangkok was het even acclimatiseren na de rust van Koh Samet. We stonden meteen in de drukte en werden direct geconfronteerd met een bedelares met een vreselijke huidziekte, een cultuurshock is dan niet ver weg! Na even geprobeerd te hebben met de bus te gaan besloten we toch maar in een taxi te stappen. Op z'n zachtst gezegd was dit niet de uitvinder van het licht en Roos had totaal geen vertrouwen in de man zijn kunde. Ze wees hem als een Tom Tom de weg met de Lonely Planet in de hand, en Erwin dacht dat ze hem liever van z'n stoel had geduwd om zelf ook te gaan sturen. Ondanks dat Erwin, Roos hier wat mee plaagde vonden we ons guesthouse wel heel snel, dus vanaf vandaag is ze dus ook in te huren als Roos Roos!

We zitten nog net in Chinatown, in een redelijk rustige buurt, tussen de hectiek van Chinatown en Banglamphu, waar bijna iedere backpacker zich ophoudt.

We hebben meteen de liggende Boeddha in de Wat Pho bezocht, want deze is vlakbij ons guesthouse. Dit beeld is 46 meter lang en 15 meter hoog. Een indrukwekkend bouwwerk in een prachtig tempelcomplex. We lunchten op de markt bij een Chinees waar ook alleen maar Chinezen zaten te eten. Aan de verbaasde blikken te zien zagen ze niet vaak toeristen. Daar maakten we ook voor het eerst kennis met de Thai Ice Tea. Supersterke gekoelde thee, wat hier echt een nationale drank is. Het eten was fantastisch en de rekening was € 2,50 toen we opstapten.

Vandaag zijn we na het ontbijt naar de wijk Banglamphu gelopen om ons op Kao San Road te laven aan allerlei koopjes. We hebben ons nog redelijk in kunnen houden, maar er zijn toch een paar dingen aangeschaft die we écht nodig hadden hoor! :D Dus nu hebben we nog meer spullen bij ons dan we al hadden. Het wordt vaker gezegd, maar ook wij hebben er geen rekening mee gehouden. Ga naar Bangkok met een lege tas en koop alles hier! Tijdens lunch bestelde Erwin het verkeerde maatje bier dus hij zat met een kan van een liter opgescheept. Roos vond het maar ordinair, maar maakte toch gauw een foto.

Moe van het shoppen hebben we de boot genomen over de Chao Praya rivier naar onze wijk. Deze boten fungeren hier als openbaar vervoer en je zit dus lekker tussen de locals. Een kaartje kost 35 cent. Het water is nog lang niet geweken in Bangkok. De rivier is nog behoorlijk buiten zijn oevers getreden. Er zijn muurtjes gebouwd voor de ingang van winkels en op veel plaatsen liggen nog zandzakken. Het noorden van de stad schijnt volgens de Bangkok Post nog helemaal onder te staan. De bevolking daar is het zo zat dat ze dreigden de dijken door te steken als de regering niet gauw een paar sluizen open zou zetten. In ieder geval hebben wij nog droge voeten!

Al met al weten we dus nog steeds niet zeker of we naar Ayuthaya kunnen met de trein, aangezien er in het noorden van Bangkok dus nog water staat en daar moeten we 'doorheen'. Maar dat gaan we morgen uitzoeken. We blijven sowieso nog 2 nachten in Bangkok.

Nou lieve mensen, tot het volgende verslag. Bedankt voor jullie reacties op ons vorige verhaal! We laten binnenkort weer wat van ons horen.

Dikke kus Rosanne en Erwin