Hallo allemaal!

Daar zijn we dan met ons eerste bericht! Dinsdag zijn we vertrokken naar Bangkok. Op Schiphol waren de ouders van Roos er nog om ons uit te zwaaien. Even een klein emo-moment ;) En daarna begon het wachten... Onze vlucht ging om 14.00 uur, maar er werd ons vriendelijk verzocht of we om 12.30 uur al bij de gate wilden zijn. Wachten, wachten en nog meer wachten. Uiteindelijk ging het vliegtuig met slechts 10 minuten vertraging de lucht in. Het toestel van China Airlines was oud en rammelde aan alle kanten, we waren blij dat we heelhuids uitgestapt zijn... Helaas hebben we ook niet kunnen slapen tijdens de vlucht, wat natuurlijk enorme gaarheid veroorzaakte. Om 06.40 uur lokale tijd waren we dan eindelijk op Suvarnabhumi Airport! Wauw, wat een enórm grote luchthaven is dat zeg! Door de douane gaan ging gelukkig snel. We liepen naar de bagageband en daar waren onze tassen al! Daar kunnen ze op Schiphol nog een puntje aan zuigen! Nog even omkleden op de wc en daar gingen we.

Buiten viel de warmte als een deken op ons. Het was nog vroeg maar al 25 graden. We gingen op zoek naar de busterminal, om een bus te pakken naar Rayong, om van daaruit naar Ban Phe te reizen en daar met een boot naar het bountyeiland Koh Samet te varen. Toch eerst nog maar even iets eten en drinken (bier voor Erwin ;)) en een sigaretje roken na een lange tijd van ontwenning. We hadden gelezen dat er shuttlebussen naar de busterminal gingen. Op goed geluk stapten we een bus in en gelukkig kwam deze na ongeveer 10 minuten rijden bij de busterminal uit. Een lieve Thaise dame achter de balie wist ons te vertellen dat de bus naar Rayong vertraging had en dat we dus nog op tijd waren. De bus kwam uiteindelijk nog iets later (alles gaat hier rustig aan), en we vertrokken om 9.10 uur. Onderweg begon het landschap vlak en erg groen, je kon zien dat er de laatste maanden veel regen is gevallen! Veel rijstvelden en palmbomen. We zagen in en buiten Bangkok nog wat restanten van de overstromingen, ondergelopen wegen en buiten hun oevers getreden rivieren. Maar gelukkig hebben de Thai het ergste gehad. In de Lonely Planet lazen we dat de busrit twee uur zou duren. Nou, tel daar nog maar een uurtje bij op! We waren toen al zo lang wakker dat we iedere keer in slaap vielen in bus. Roos was chagrijnig en kon niet wachten om met haar kont in het zand te gaan liggen. Intussen was het landschap veranderd in bergachtig.

Na wat eindeloos leek te duren zijn we dan toch in Rayong aangekomen. Bij het uitstappen uit de bus werden we meteen aangevallen door taxichauffeurs die ons voor een veel te hoog bedrag naar Ban Phe wilden brengen. Gelukkig hadden we gelezen in de Lonely Planet (toch nog waarheden in de 'reisbijbel') dat er ook sorng-taa-ou naar Ban Phe reden. Dat is een vorm van openbaar vervoer hier in Thailand, een pick-up truck met achterin twee banken waar iedereen in en uit kan springen. Was een superervaring, je krijgt alles mee omdat je buiten bent, mensen, geuren, uitlaatgassen... 25 km later waren we dan eindelijk in Ban Phe. We werden meteen een touristoffice in getrokken om kaartjes voor de boot naar Koh Samet te kopen. Ze maakten ons wijs dat we alleen een retourticket konden kopen. Of misschien een eilandtour, of een andere fijne excursie? We zijn er niet ingetrapt en zijn doorgelopen naar de pier waar we gewoon een los kaartje konden kopen. De boot zou pas een half uur later vertrekken, want ze wachtten op 20 mensen voordat de boot überhaupt ging varen. Een mooi moment om even in de schaduw bij te komen van de hitte (35 graden) en het sjouwen. Toen nog 40 minuten varen en EINDELIJK waren we op Koh Samet! Het was ondertussen 15 uur en we waren al meer dan 24 uur wakker...

Bij aankomst op de pier van Na Dan stonden er sorng-taa-ou te wachten die ons naar een hotel konden brengen. Roos had van tevoren een mooi resort uitgezocht in een rustige baai, maar nog niet gereserveerd, want dat kon niet. De chauffeur wilde ons afzetten met de prijs en vroeg 200 Baht voor het ritje van 3 km. We zijn doorgelopen en hebben gekeken of we niet een scooter konden huren. Maar het aardige meisje bij het verhuurbedrijf raadde het ons af, het bleek uiteindelijk wat verder te liggen dan we dachten. Dus met hangende pootjes terug naar de chauffeur, we hadden geen andere optie, en lopen in deze hitte na zo lang wakker zijn leek ons zeker geen goed plan. De rit was op z'n zachtst gezegd spannend, het leek Tour of Duty wel! De (zand!)wegen hier zijn zo slecht, de ene enorme kuil na de andere, dat je je echt stevig vast moest houden om niet van de pick-up truck af te vallen! We werden er uiteraard melig van. Nu nog hopen dat er nog een kamer vrij was, anders moesten we op zoek naar andere accomodatie. We werden afgezet bij Tubtim Resort en het zag er allemaal erg mooi uit, een resort pal aan het witte strand met houten huisjes op palen. Gelukkig was er nog een huisje met airco voor ons vrij. Eerst mochten we de kamer bekijken, en na onze goedkeuring konden we dan eindelijk onze spullen laten vallen, gaan douchen en SLAPEN! Daar waren we echt aan toe.

Na 3,5 uur geslapen te hebben, zijn we lekker op het stand Thais gaan eten, heerlijk! Zelfs nog een vallende ster gezien, hoe romantisch! Wat trouwens heel grappig is, is dat de Thai zo relaxed zijn. Als je gaat eten en je krijgt de menukaarten, dan gaan ze rustig staan wachten tot je je keuze gemaakt hebt. Wij vinden dat maar raar en hebben het gevoel dat we worden opgejaagd. Maar hier is het heel normaal. En 's avonds is het nog steeds 25 graden, echt top. We willen jullie niet jaloers maken hoor haha! Na het eten nog een 'klein' biertje (Singha) gedaan en waterpijp gerookt op het strand, in een baai verderop. Het was een gezellige bar met terras, en leuke muziek. Roos raakte aan de praat met een Thaise jongen die een schattig hondje bij zich had. Het was enorm gezellig en uiteindelijk belandden we met z'n drieën op de dansvloer, en natuurlijk gingen we pas naar huis toen de lichten aangingen. De toon was gezet! Gisteren ook niets uitgevoerd, alleen maar op het strand hangen en zwemmen, middagdutjes doen, lekker eten, allemaal heel vervelend! We merken wel dat die reisdag van 24 uur erin heeft gehakt en daarom is het goed om even lekker bij te komen van de jetlag en om te wennen aan de hitte.

Helaas vandaag wat minder leuke dingen, Roos is op de eerste dag op Koh Samet gestoken door (waarschijnlijk) een mug waardoor haar hele rechteronderbeen is gaan irriteren en pijn doen, lopen ging moeilijk. Vandaag toch maar naar de dokter, en wat bleek, niet een gewone allergische reactie op de muggenbeten maar het was acute cellulitis! De Eurocross-collega's krijgen nog een meldingsmail ;) Het was maar goed dat we naar de dokter zijn gegaan, want blijkbaar verspreidt deze huidinfectie zich snel en het is best heftig. Antibiotica injectie (ook morgen en overmorgen) en ook pillen gekregen. Roos baalt want het is pijnlijk, moet opletten met zwemmen en mag bovendien een week niet drinken!!!! Maar ach, er zijn ergere dingen. Nog even een paar dagen rustig aan doen dus.

Ondanks het zere been van Roos toch nog een paar andere baaien van het eiland bezocht. Was erg mooi, zie de foto's! We zijn wel tot de conclusie gekomen dat wij in de mooiste baai verblijven, Ao Phutsa. Lekker rustig maar wel dichtbij het uitgaansleven. En het fijnste witte zand dat er is!

We zijn van plan om hier nog 3 nachten te blijven, voordat we weer richting het noorden reizen, naar Ayutthaya, wat naar verluid weer geopend is na de overstromingen! Dat zou betekenen dat we gelukkig niet hoeven te vliegen van Bangkok naar Chiang Mai, maar dat we gewoon over de weg en spoor kunnen reizen wat ook het originele plan was.

Nou lieve mensen, we keep you posted!

Een dikke kus van Erwin en Rosanne